اخبار روز سینمای جهان، جشنوارههای معتبر و تازهترین ساختههای کارگردانان مطرح هالیوود و بینالمللی — گردآوری، ترجمه و بازنویسی به فارسی توسط پوریا افخمی. این صفحه مدام بهروزرسانی میشود.
صنعت سینما۶ آبان ۱۴۰۵
نفوذ کمپانی بریتانیایی گلدفینچ به بازارهای نوظهور آسیا؛ از تولید فیلم در اندونزی تا سرگرمیسازی در بنگلادش
کمپانی بریتانیایی گلدفینچ با راهاندازی پروژههای مشترک فیلمسازی در اندونزی و ابتکارات رسانهای در بنگلادش، فاز تازهای از توسعه تجاری خود را در آسیا کلید زد.
شرکت بریتانیایی «گلدفینچ» (Goldfinch)، از چهرههای فعال حوزه تأمین مالی و تولید محتوای سرگرمی در لندن، در تازهترین اقدام راهبردی خود از طریق بازوی بینالمللیاش (Goldfinch International) حضورش را در بازارهای نوظهور آسیا تثبیت میکند. محور اصلی این توسعه، یک پروژه مشترک فیلمسازی در کشور اندونزی و سرمایهگذاری روی ابتکاری ورزشی-رسانهای در قالب یک لیگ فوتبال جدید در بنگلادش است.
الگوی پیادهسازی این برنامه شباهت فراوانی به استراتژی گلدفینچ در حوزه خلیج فارس و همکاری با کمپانی «فیبلمیل» (Fablemill) دارد؛ رویکردی که بر پیوند نزدیک با ساختارهای بومی، شناخت ذائقه مخاطب منطقهای و تزریق سرمایه حرفهای بینالمللی تکیه دارد. سینمای اندونزی در سالهای پساکرونا با جهش خیرهکننده گیشه داخلی و رشد استعدادهای سینمایی در ژانرهای وحشت، درام و اکشن، به یکی از داغترین مقاصد سرمایهگذاران بینالمللی در جنوب شرق آسیا تبدیل شده است.
حرکت همزمان گلدفینچ به سوی صنعت سینمای اندونزی و رسانههای بنگلادش نشاندهنده یک تغییر جریان محسوس در اقتصاد سینمای مستقل جهان است؛ جایی که تأمینکنندگان غربی سرمایه، برای مقابله با رکود بازارهای سنتی اروپا و آمریکا، تمرکز خود را روی مناطق پرجمعیت و تشنه سرگرمی معطوف کردهاند. این مشارکتها نهتنها ریسک سرمایهگذاری را برای این کمپانی لندنی تنوع میبخشد، بلکه مسیری تازه برای ورود آثار بومی آسیا به چرخه پخش جهانی هموار میسازد.
باربارا باری، بازیگر نامزد اسکار «گسستن» و ستاره برادوی، در ۹۵ سالگی درگذشت
باربارا باری، بازیگر برجسته و کهنهکار سینما، تئاتر و تلویزیون که با فیلم «گسستن» و موزیکال ماندگار «کمپانی» به شهرت رسید، در سن ۹۵ سالگی چشم از جهان فروبست.
باربارا باری، بازیگر باسابقه و صاحبسبک آمریکایی که نامزدی در جوایز معتبر اسکار، امی و تونی را در کارنامه پربار خود داشت، روز چهارشنبه در سن ۹۵ سالگی در منهتن درگذشت. دختر وی در گفتوگو با روزنامه نیویورک تایمز اعلام کرد که مرگ او در پی تشخیص سرطان پیشرفته و بهشیوه اتانازی پزشکی (پایان خودخواسته و قانونی حیات با نظارت پزشک) صورت گرفته است.
بزرگترین افتخار سینمایی باری در سال ۱۹۷۹ با فیلم کلاسیک و تحسینشده «گسستن» (Breaking Away) به کارگردانی پیتر یتس رقم خورد؛ کمدی-درامی انساندوستانه که بازی گرم و پرجزئیات باری در نقش مادر خانواده، نامزدی اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را برای او به همراه داشت. با این حال، درخشش سینمایی او سالها پیش از آن آغاز شده بود، جایی که در سال ۱۹۶۴ برای بازی جسورانه در درام ضد تبعیضنژادی «یک سیبزمینی، دو سیبزمینی» (One Potato, Two Potato) جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن را از آن خود کرد.
در عرصه تلویزیون، باری با ایفای نقش الیزابت میلر در سیتکام پرطرفدار «بارنی میلر» (Barney Miller) محبوبیتی عامپسند یافت و نامزد جایزه امی شد. او همچنین بر صحنه تئاتر برادوی جایگاهی ویژه داشت؛ بهویژه با ایفای نقش سارا در اجرای نخست شاهکار موزیکال استیون ساندوهایم، «کمپانی» (Company) در سال ۱۹۷۰ که نامزدی جایزه تونی را برایش به ارمغان آورد.
باری در طول بیش از پنج دهه فعالیت حرفهای، نمونهای درخشان از بازیگری متعهد و منعطف بود که با استادی میان مدیومهای تئاتر، قاب تلویزیون و پرده بزرگ نقرهای پیوند برقرار کرد و به عنوان نمادی از واقعگرایی و اصالت عاطفی در تاریخ هنر تصویر آمریکا جاودانه شد.
از تنش در شاهکار اسپایک لی تا اشکهای سر صحنه؛ آشتی تاریخی جیانکارلو اسپوزیتو و جان تورتورو
جیانکارلو اسپوزیتو در گفتوگویی از تحول رابطه پرچالش خود با جان تورتورو پس از ۳۵ سال و همچنین ایده ساخت پیشدرآمدی مستقل برای شخصیت گاس فرینگ در دنیای «بریکینگ بد» سخن گفت.
بیش از سه دهه از اکران شاهکار جریانساز اسپایک لی، «کار درست را بکن» (Do the Right Thing - 1989) میگذرد؛ اثری که تنشهای نژادی محله بروکلین را با برندگی و صداقتی کمنظیر به تصویر کشید. جیانکارلو اسپوزیتو در نقش «باگین اوت» و جان تورتورو در نقش «پینو»، نماینده دو قطب متضاد این درام خفقانآور بودند. اسپوزیتو اخیراً در مصاحبهای با هالیوود ریپورتر فاش کرد که شدت تنشهای متد اکتینگ و اصطکاک شخصیتی سر صحنه آن فیلم به قدری عمیق بود که هر دو بازیگر برای مدتی طولانی از یکدیگر بیزار بودند.
اما گذر زمان و بلوغ حرفهای، مسیری کاملاً متضاد را برای این دو کهنهکار هالیوود رقم زده است. این زوج هنری اکنون در پروژه سینمایی جدیدی به نام «تنها جیببر زنده در نیویورک» (The Only Living Pickpocket in New York) بار دیگر کنار یکدیگر قرار گرفتهاند. اسپوزیتو با اشاره به صمیمیت غیرمنتظره این همکاری جدید گفت که پیوند عاطفی و حرفهای میان آنها چنان قدرتمند شده که در حین فیلمبرداری برخی صحنهها، هر دو بازیگر از قالب نقش خارج شده و بیاختیار اشک ریختهاند؛ تغییری معنادار که بلوغ رابطه دو بازیگر شاخص سینمای مستقل نیویورک را نشان میدهد.
اسپوزیتو علاوه بر این همکاری تازه، به یکی از کنجکاویهای بزرگ هواداران تلویزیون نیز پاسخ داد: سرنوشت جهان داستانی «بریکینگ بد». او اعلام کرد که طرح اولیهای برای سریالی مستقل با تمرکز بر گذشته شخصیت مخوف و پیچیدهاش، گاس فرینگ، با عنوان غیررسمی «ظهور گاس» (The Rise of Gus) در ذهن دارد. به گفته اسپوزیتو، ریشههای مرموز حضور فرینگ در شیلی و صعود او به راس امپراتوری کارتل، پتانسیل دراماتیک فراوانی دارد که میتواند فصل پایانی بر کارنامه درخشان همکاری او با وینس گیلیگان باشد.
افت بیسابقه آمار بینندگان «فاکس نیوز» در آستانه انتخابات؛ زنگ خطر برای تلویزیون کابلی
شبکه فاکس نیوز شدیدترین افت مخاطبان پیش از ماه انتخابات در ده سال اخیر را تجربه کرد، هرچند همچنان فاصلهاش را با رقبای سنتی حفظ کرده است.
بر اساس جدیدترین آمارهای منتشرشده توسط نشریه هالیوود ریپورتر، شبکه تلویزیونی فاکس نیوز در برههای حساس پیش از ماه انتخابات ریاستجمهوری، بزرگترین افت آمار بینندگان خود در یک دهه اخیر را ثبت کرده است. این ریزش ناگهانی در شرایطی رخ میدهد که تقویمهای سیاسی همواره در ایالات متحده دورههای اوج جذب مخاطب برای شبکههای خبری به شمار میروند.
با وجود این کاهش آماری ملموس، فاکس نیوز همچنان با فاصلهای ایمن و چشمگیر جایگاه نخست رتبهبندی را حفظ کرده و بالاتر از رقبای دیرینهاش، نظیر اماسانبیسی (MSNBC) و سیانان (CNN)، قرار دارد. پایگاه سنتی وفاداران این شبکه هنوز پرشمار است، اما شیب نزولی تماشای زنده برای غولهای رسانهای کابل هشداری جدی تلقی میشود.
از نگاه تحلیلی صنعت تصویر، این رویداد را باید بخشی از دگرگونی بنیادین در الگوی مصرف رسانهای دانست. کوچ گسترده مخاطبان جوانتر به سرویسهای استریمینگ، شبکههای اجتماعی و پلتفرمهای محتوای مستقل نشان میدهد انحصار دهههای گذشته رسانههای کابلی در جریانسازی افکار عمومی با چالشهای ژرفی روبهرو شده است.
تجدید دیدار سازندگان سریال کالت «Difficult People»؛ فیلمنامهای که هرگز ساخته نشد روی صحنه میرود
جولی کلازنر و بیلی آیکنر همراه با دیگر بازیگران سریال کمدی «Difficult People» برای اجرای زندهٔ فیلمنامهای ساختهنشده از نسخهٔ سینمایی این اثر گرد هم میآیند.
سالن نامآشنای «تاون هال» در نیویورک میزبان رویدادی ویژه خواهد بود؛ تجدید دیدار گروه بازیگران یکی از سرکشترین کمدیهای دههٔ گذشته یعنی سریال «Difficult People». این سیتکام تند و تیز که بین سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ در سه فصل از پلتفرم هولو پخش شد، به خاطر شوخیهای بیپروا و هجو بیرحمانهٔ فرهنگ سلبریتیها و جامعهٔ هنری نیویورک هواداران وفاداری پیدا کرد. حالا جولی کلازنر، خالق سریال، به همراه بیلی آیکنر و سایر همکاران، روی صحنه میروند تا فیلمنامهای را بخوانند که قرار بود فیلم سینمایی این مجموعه باشد اما هرگز ساخته نشد.
این خوانش زنده فرصتی کمنظیر برای هواداران است تا ببینند مسیر کاراکترهای تلخ، خودخواه و در عین حال دوستداشتنی این کمدی، در صورتی که اثر به سالنهای سینما راه پیدا میکرد، چگونه رقم میخورد. آیکنر و کلازنر با شیمی کمنظیرشان نمایندهٔ نسلی از کمدینهای نیویورکی بودند که مرزهای جسارت در شوخی را جابهجا کردند؛ رویکردی که تهیهکنندگی ایمی پولر نیز به درخشش آن کمک شایانی کرد.
برگزاری چنین رویدادهایی در قالب بازخوانی زنده، نشان از تمایل فزایندهٔ جریان مستقل کمدی برای احیای پروژههای ناکاممانده است. در دورانی که کمدیهای جسورانه برای بقا در نظام استودیویی با چالشهای بودجهای و محافظهکاری مواجهاند، روی صحنه بردن مستقیم آثار در برابر تماشاگران زنده یادآور ریشههای تئاتری و اجرای اصیل است که هویت «Difficult People» بر آن بنا شده بود.
هجونامه جدید «ساوت پارک»؛ نبرد بر سر بحران گوشت در آستانه هالووین
قسمت جدید سریال انیمیشن «ساوت پارک» با دستمایه قرار دادن نزاع بر سر گوشت آمریکای جنوبی، همزمان با فصل هالووین روایتی نامتعارف و هجوآمیز را به نمایش میگذارد.
تری پارکر و مت استون، خالقان بیباک انیمیشن نمادین «ساوت پارک»، بار دیگر با سوژهای غافلگیرکننده و طعنهآمیز به قاب تلویزیون بازمیگردند. در خلاصه داستانی که شبکه کمدی سنترال منتشر کرده، بچههای شهر درگیر تلاشی نامتعارف میشوند تا مانع خروج گوشت ارزشمند و ناگهان محبوبشدهٔ آمریکای جنوبی از دست مردم محلی شوند؛ طرحی که در نگاه نخست بیش از هر چیز بحرانهای زنجیره تأمین و تبهای مصرفگرایی معاصر را هدف میگیرد.
اگرچه این خط داستانی در ظاهر شباهتی به قسمتهای سنتی و هراسانگیز هالووین ندارد، اما زمانبندی پخش آن در اواخر ماه اکتبر، گمانهزنیهای جذابی را برای مخاطبان رقم زده است. «ساوت پارک» در طول دهههای گذشته نشان داده که علاقه ویژهای به آشناییزدایی از مناسبتهای تقویمی دارد و بعید نیست در دل این ماجرای اقتصادی و هجو ژئوپلیتیکی، غافلگیریهای خاص و ترسناکی از جنس هالووین تعبیه شده باشد.
تولید هفتگی و فشرده این سریال کمدی سیاه به پارکر و استون این امکان را میدهد که نبض جامعه مدرن را با دقتی مثالزدنی به نقد بکشند. این رویکرد جسورانه، پس از گذشت بیش از دو دهه از آغاز سریال، همچنان جایگاه ساوت پارک را به عنوان یکی از تیزبینترین تفاسیر سینمایی-تلویزیونی از فرهنگ عامه حفظ کرده است.
مدیر سابق نتفلیکس و MPA به ریاست سازمان ردهبندی سنی بازیهای ویدیویی (ESRB) منصوب شد
اوریت میشیل، از مدیران ارشد و باسابقهٔ نتفلیکس و انجمن سینمایی آمریکا (MPA)، بهعنوان رئیس جدید سازمان ردهبندی نرمافزارهای سرگرمی (ESRB) انتخاب شد.
سازمان ردهبندی نرمافزارهای سرگرمی (ESRB)، نهاد خودتنظیمگری که وظیفه تعیین درجهبندی سنی محتوا برای بازیهای ویدیویی و اپلیکیشنها در آمریکای شمالی را بر عهده دارد، اوریت میشیل را بهعنوان رئیس بعدی این نهاد معرفی کرد. میشیل جانشین پاتریشیا ونس خواهد شد؛ مدیری که بیش از دو دهه سکان هدایت این نهاد کلیدی در صنعت سرگرمی را در دست داشت و دورهای طولانی از استانداردسازی و تعامل با قانونگذاران را تثبیت کرد.
انتصاب میشیل بازتابی مستقیم از پیوند ناگسستنی سینما، استریم و بازیهای ویدیویی در عصر حاضر است. او پیش از این در مناصب ارشد در غول استریم نتفلیکس و همچنین انجمن تصاویر متحرک آمریکا (MPA) — نهاد اصلی تعیینکننده درجهبندی سنی فیلمهای هالیوودی — فعالیت داشته است. در دورانی که اقتباسهای سینمایی و تلویزیونی از بازیهای ویدئویی به اوج رونق رسیدهاند و فرنچایزهای تعاملی و نمایشی همپوشانی دارند، حضور چهرهای با عقبهٔ سینمایی در رأس ESRB تصادفی به نظر نمیرسد.
چالشهای پیش روی میشیل، فراتر از نظارت سنتی بر خشونت و محتوای بصری خواهد بود؛ صنعت بازی با ورود فناوریهای هوش مصنوعی زاینده، مدلهای درآمدی نوین و تعاملات دیجیتالی چندپلتفرمی به فازی پیچیده وارد شده است. تجربهٔ گسترده او در نظارت بر محتوای جهانی فیلم و استریم، زمینهساز همافزایی بیشتر میان هنجارهای هالیوود و اکوسیستم تعاملی بازیهای مدرن خواهد بود.
سلما بلر و سیرا مککورمیک در تریلر موزیکال «مرگ در ۲۷ سالگی» همبازی شدند
فیلمبرداری تریلر مستقل و نسلزدی «مرگ در ۲۷ سالگی» با نقشآفرینی سلما بلر، سیرا مککورمیک و حضور چهرههای سرشناس موسیقی مانند ایان دیور به پایان رسید.
تولید فیلم سینمایی «مرگ در ۲۷ سالگی» (Dead At 27) به کارگردانی کی. اشر لوین در سکوت خبری به پایان رسید. این اثر که در دسته تریلرهای هیجانانگیز متمرکز بر «نسل زد» و فضای موسیقی قرار میگیرد، میزبان گروهی از بازیگران باسابقه و جوان هالیوود از جمله سلما بلر (بازیگر فیلمهای مقاصد بیرحمانه و پسر جهنمی)، سیرا مککورمیک (داستانهای ترسناک آمریکایی)، لوگان میلر (اتاق فرار) و دیلن پلیفر (لترکنی) است.
عنوان این فیلم مستقیماً به اسطوره تاریک و تراژیک «باشگاه ۲۷» در تاریخ موسیقی اشاره دارد؛ باوری خرافی و مشهور درباره مرگ هنرمندان ساختارشکن و نامداری همچون جیمی هندریکس، کرت کوبین و ایمی واینهاوس در سن بیستوهفتسالگی. پروژه جدید لوین قرار است زوایای تاریک جاهطلبی، شهرت زودرس در عصر اینترنت و آسیبپذیریهای صنعت سرگرمی را در بستری تعلیقآمیز و پرشتاب به تصویر بکشد.
از ویژگیهای جالب توجه این تریلر روانشناختی، حضور همزمان چند هنرمند مطرح موسیقی به عنوان بازیگر و آهنگساز است؛ چهرههایی چون ایان دیور (رپر شناختهشده و نامزد گرمی)، تامی جنسیس و کیا هنسن (بلودنیمف) علاوه بر ایفای نقش، در خلق ترانهها و موسیقی متن فیلم نیز مشارکت داشتهاند. سلما بلر که طی سالهای گذشته الهامبخش بسیاری در مبارزه با بیماری اماس بوده، با این اثر بار دیگر در کانون یک تریلر مستقل و جوانپسند قرار میگیرد.
اعتراف جنیفر لارنس به کارآگاهبازی اینترنتی؛ ماجرای شناسایی عامل لو رفتن صدای برنامه «سامر هاوس»
جنیفر لارنس در پادکست Call Her Daddy رسماً تأیید کرد که شخصاً فردی را که فایلهای صوتی محرمانه ویژه برنامه Summer House شبکه براوو را فاش کرده بود، کشف کرده است.
جنیفر لارنس، ستاره برنده اسکار که همواره علاقه افراطی خود به برنامههای ریالیتیشو شبکه براوو (Bravo) را ابراز کرده، اینبار فراتر از یک تماشاگر معمولی ظاهر شده است. او در تازهترین قسمت پادکست مشهور Call Her Daddy با اجرای الکس کوپر، شایعات پیرامون نقش خود در حل یک پرونده جنجالی اینترنتی را تأیید کرد: کشف هویت فردی که فایل صوتی محرمانه ویژه برنامه گردهمایی سریال تلویزیونی «سامر هاوس» (Summer House) را به بیرون درز داده بود.
لارنس با اشاره به کنجکاوی بیپایانش در فضای مجازی توضیح داد که پس از انتشار غیرقانونی این فایلها، مانند یک کارآگاه غیررسمی عمل کرده و با بررسی ردپاها و اطلاعات دیجیتال به هویت فرد خاطی پی برده است. این ستاره هالیوود با شوخطبعی خاص خود گفت: «تأیید میکنم؛ من سرم به کار خودم گرم نیست و دوست دارم در این قضایا سرک بکشم.» این اقدام بار دیگر جنبهای ملموس و خودمانی از بازیگر فرنچایز «هانگر گیمز» را به نمایش گذاشت.
شیفتگی جنیفر لارنس به فرهنگ عامه و ریالیتیشوها طی سالهای اخیر به بخشی از پرسونای رسانهای او بدل شده است. در حالی که بسیاری از ستارههای تراز اول سینما فاصلهای ساختگی و رسمی با جهان سرگرمیهای عامهپسند تلویزیونی حفظ میکنند، لارنس همواره با افتخار خود را یکی از مخاطبان جدی و پرشور این برنامهها معرفی کرده است؛ رفتاری که مرزهای سلبریتی سنتی را کمرنگ کرده و ارتباط او با نسل جدید مخاطبان را تقویت میکند.
شکایت ۷۲.۵ میلیون دلاری حسن پایکر از اسکات جنینگز؛ مناقشه حقوقی بر سر تحریف رسانهای
حسن پایکر، استریمر و چهره سرشناس رسانههای دیجیتال، با طرح شکایتی ۷۲.۵ میلیون دلاری علیه اسکات جنینگز، تحلیلگر سیانان، او را به جعل و تحریف عمدی سخنانش متهم کرد.
حسن پایکر، چهره مطرح حوزه استریم و تفسیر سیاسی در رسانههای نوین، دادخواستی قضایی به ارزش ۷۲.۵ میلیون دلار علیه اسکات جنینگز، مفسر محافظهکار شبکه سیانان، به ثبت رسانده است. این پرونده بر سر اتهام افترا و تخریب وجهه شکل گرفته است؛ جایی که پایکر ادعا میکند جنینگز نقلقولهای او را پیرامون واژه و مفهوم «لینچ» بهصورت هدفمند تقطیع کرده و از بافتار اصلی خارج ساخته تا روایتی مخدوش و بدنامکننده بسازد.
بر اساس اسناد دادگاه که توسط نشریات معتبر هالیوودی بازتاب یافته، جنینگز جملاتی از محتوای زنده پایکر را دستمایه اتهامزنی قرار داده و وانمود کرده که این چهره اینترنتی حامی خشونتهای افراطی بوده است. پایکر تأکید دارد که اظهاراتش در جریان یک پخش زنده طولانی و در چارچوب یک تحلیل انتقادی بیان شده بود، اما انتشار گزینشی آن از سوی مفسر جریان سنتی باعث آسیب شدید به اعتبار حرفهای و مناسبات تجاری او در صنعت سرگرمی شده است.
این نبرد حقوقی بازتابی از اصطکاک فزاینده میان رسانههای آلترناتیو دیجیتال و غولهای خبری و تلویزیونی سنتی است. در شرایطی که پلتفرمهای پخش زنده و سازندگان مستقل محتوا مخاطبانی همتراز با پرمخاطبترین برنامههای کابلی جذب میکنند، رویارویی چهرههای این اکوسیستم با تحلیلگران هالیوودی و تلویزیونی، مرزهای آزادی بیان، استاندارد تقطیع محتوا و مسئولیت اخلاقی در رسانههای معاصر را وارد دورهای تازه و تعیینکننده کرده است.