اخبار روز سینمای جهان، جشنوارههای معتبر و تازهترین ساختههای کارگردانان مطرح هالیوود و بینالمللی — گردآوری، ترجمه و بازنویسی به فارسی توسط پوریا افخمی. این صفحه مدام بهروزرسانی میشود.
کارگردان۲۹ مهر ۱۴۰۵
از نبوغ در کمدی ابزورد تا اقتباس از استریت فایتر؛ مسیر نامتعارف کیتائو ساکورای به هالیوود
کیتائو ساکورای، خالق و معمار لحن ساختارشکنانهٔ «برنامه اریک آندره»، با تکیه بر جنون بصری و پذیرش پوچی، سکان هدایت اقتباس پرهزینهٔ استریت فایتر را به دست آورده است.
کیتائو ساکورای مسیر فیلمسازی خود را نه از استودیوهای سنتی هالیوود، بلکه از دل یکی از رادیکالترین تجربیات تلویزیونی دهه ۲۰۱۰ آغاز کرد. او با کارگردانی و تثبیت ساختار فرمی «برنامه اریک آندره» (The Eric Andre Show)، لحنی آشوبزده، پستمدرن و شوکهکننده خلق کرد که مرزهای کمدی تلویزیونی را جابهجا کرد. ساکورای با هوشمندی ثابت کرد که تسلط بر بینظمی و ابزوردیسم مفرط نیازمند دقتی ریاضیوار در ریتم و میزانسن است؛ ویژگیای که بهمرور نگاه تهیهکنندگان جریان اصلی را به خود جلب کرد.
موفقیت کمدی جادهای و دوربینمخفی «سفر بد» (Bad Trip) در سال ۲۰۲۱ و سپس کارگردانی قسمتهایی از سریال اکشن و پساآخرالزمانی «فلز درهمتنیده» (Twisted Metal) نشان داد که درک بصری ساکورای فراتر از شوخیهای تجربی است. توانایی او در ترکیب سکانسهای پرآشوب با ضرباهنگ روایی، او را به گزینهای ایدهآل برای برگردانهای لایواکشن از بازیهای ویدیویی بدل کرد؛ مدیومی که همواره میان وفاداری به فضای اغراقآمیز منبع اصلی و مقتضیات سینمایی در نوسان بوده است.
اکنون، نشستن او بر صندلی کارگردانی فیلم پرخرج «استریت فایتر» (Street Fighter) که محصول مشترک لجندری پیکچرز و کپکام است، آزمونی بزرگ در ابعاد هالیوودی محسوب میشود. ساکورای نشان داده که هراسی از مضحک بودن ندارد، بلکه مضحکه و فراروی از واقعیت را بهعنوان یک زیباییشناسی جذاب به خدمت میگیرد. استریت فایتر با شخصیتهای نمادین و نبردهای اغراقشدهاش، بستری ایدهآل برای این فیلمساز است تا دیوانگی کمیکال را به یک بلاکباستر تماشایی پیوند بزند.
جشنواره هنر لسآنجلس از برنامههای دوره جدید خود رونمایی کرد؛ پیوند هنرهای تجسمی و جهان تصویر
سیودومین دوره رویداد باسابقه «الای آرت شو» با حضور بیش از ۹۰ گالری و نمایشدهنده بینالمللی، شریک خیریه تازه و زیرساخت جدید فروش بلیت در مرکز همایشهای لسآنجلس برگزار خواهد شد.
رویداد معتبر و پرسابقه «الای آرت شو» (LA Art Show) جزئیات سیودومین دوره برگزاری خود را اعلام کرد. بر اساس این برنامهریزی، سالن غربی مرکز همایشهای لسآنجلس (Los Angeles Convention Center) از ۶ تا ۱۰ ژانویه میزبان آثار بیش از ۹۰ غرفهدار و گالری معتبر بینالمللی خواهد بود تا بار دیگر این شهر را به کانون تعامل هنرهای تجسمی معاصر بدل کند.
این گردهمایی گسترده فراتر از یک بازار فروش آثار تجسمی، همواره نقشی محوری در اکوسیستم بصری لسآنجلس و سینمای هالیوود ایفا کرده است. پیوند دیرینه طراحان صحنه، کارگردانان هنری و مجموعهداران فعال در صنعت سرگرمی با این نمایشگاه، سبب شده تا آثار چیدمان، ویدیوآرت و نقاشیهای ارائهشده در آن بهعنوان منبع الهامی کلیدی برای زیباییشناسی روایی و زبان بصری فیلمهای روز شناخته شوند.
برگزارکنندگان این دوره همچنین از معرفی یک شریک خیریه جدید و راهاندازی پلتفرمی مدرن برای بلیتفروشی خبر دادهاند؛ تمهیداتی که به منظور دسترسپذیرتر کردن این فستیوال برای جامعه هنری گستردهتر کالیفرنیا و تسهیل حضور مخاطبان نوپا و سینماگران مستقل در این ضیافت تجسمی صورت گرفته است.
ایندی ناوارت، ستاره «وسواس»: رویارویی با بازیگر شبهای وحشت هالووین تجربهای سوررئال بود
ایندی ناوارت در گفتوگو با هالیوود ریپورتر از تجربه شگفتانگیز و سوررئال مواجهه با یک بازیگر نمایشهای وحشت (Scare Actor) در رویداد «شبهای وحشت هالووین» یونیورسال سخن گفت و تعهد حرفهای او را ستود.
رویداد سالانه «شبهای وحشت هالووین» (Halloween Horror Nights) در استودیوهای یونیورسال سالهاست که به عنوان یکی از پویاترین نقاط تلاقی سینمای وحشت، گریم جلوههای ویژه و تئاتر محیطی شناخته میشود. این رویداد تعاملی نهتنها هواداران پروپاقرص ژانر وحشت، بلکه بازیگران و دستاندرکاران آثار سینمایی و تلویزیونی را نیز به هزارتوهای کابوسوار خود میکشاند تا مرز میان قاب تصویر و واقعیت ملموس به چالش کشیده شود.
ایندی ناوارت، بازیگر ۲۵ سالهای که با عناوینی چون «۱۳ دلیل برای اینکه» و پروژههای تعلیقآمیز اخیر شناخته میشود، در مصاحبهای اختصاصی با «هالیوود ریپورتر» از برخورد چهرهبهچهره خود با یکی از بازیگران گریمشده این رویداد پرده برداشت. ناوارت این مواجهه را کاملاً «سوررئال» توصیف کرد و با تحسین تمرکز بازیگر مقابل گفت: «او حتی برای یک ثانیه هم از کاراکتر خارج نشد؛ تعهدش به نقش واقعاً شگفتانگیز بود.»
این اظهارات بار دیگر توجه منتقدان و علاقهمندان سینما را به مهارت تکنیکی و رویکرد متداکتینگ بازیگران ترس در پارکهای موضوعی جلب میکند. پدیدهای که نشان میدهد جادوی وحشت هالیوودی فراتر از لنز دوربین حرکت کرده و در قالب اجراهای زنده و همهجانبه، تجربهای عمیق و سینمایی را برای تماشاگران و حتی بازیگران حرفهای به ارمغان میآورد.
بازگشت احتمالی لیا میشل به دنیای «گلی»؛ ریبوت سریال موزیکال محبوب در راه دیزنیپلاس
لیا میشل در حال مذاکره است تا بار دیگر نقش نمادین «ریچل بری» را در ریبوت جدید سریال پرطرفدار «گلی» (Glee) برای سرویسهای دیزنیپلاس و هولو ایفا کند.
طبق گزارش اختصاصی نشریه ددلاین، لیا میشل، ستارهای که با نقشآفرینی در قامت «ریچل بری» در سریال پرمخاطب «گلی» (Glee) به شهرت جهانی رسید، در حال انجام مذاکرات نهایی برای بازگشت به این عنوان است. این خبر تنها یک روز پس از انتشار چراغ سبز رسمی شبکه برای تولید ریبوت جدید این اثر کمدی-موزیکال از طریق سرویسهای استریم دیزنیپلاس و هولو اعلام شده است.
رایان مورفی، یکی از خالقان اصلی این مجموعه تلویزیونی، ماه گذشته فاش کرده بود که با حدود ده نفر از بازیگران تیم اصلی نسخه اورجینال در تماس بوده تا امکان احیای پروژه را بسنجد. سریال «گلی» که بین سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ از شبکه فاکس پخش میشد، فراتر از یک اثر تلویزیونی تینایجری، به یک پدیده فرهنگی-موسیقایی در فرهنگ عامه بدل شد و با ثبت رکوردهای درخشان در جدول موسیقی بیلبورد و جوایز متعدد، مسیر ساخت سریالهای ملودراماتیک جوانپسند را دگرگون کرد.
حضور دوباره میشل در این مجموعه در شرایطی رقم میخورد که او پس از سالها دوری از جریان اصلی تلویزیون و پشت سر گذاشتن برخی حواشی، با درخشش در تئاتر برادوی و بازآفرینی نقش فانی برایس در نمایش تحسینشده «دختر شوخ» (Funny Girl)، اعتباری دوباره نزد منتقدان و مخاطبان به دست آورد. همین بازگشت پرفروغ، پایگاه مناسبی برای احیای کاراکتر ریچل بری فراهم آورده است.
تصمیم دیزنی برای بازآفرینی «گلی» بخشی از استراتژی کلان هالیوود در بهرهگیری از نوستالژی آثار موفق دهه ۲۰۰۰ میلادی است. حال باید دید که بازگشت احتمالی این ستاره پرحاشیه و نامآشنا، آیا میتواند روحیه پرانرژی و جاهطلبانه کلوپ موسیقی دبیرستان مککینلی را متناسب با حساسیتهای فرهنگی و نسلی مخاطبان امروزی استریم بازآفرینی کند یا خیر.
آغاز چهلمین دوره جشنواره فیلم AFI؛ جایگاه ویترینی سرنوشتساز در شلوغی فصل اسکار
چهلمین دوره از جشنواره معتبر AFI Fest با رونمایی از آثار شاخصی چون انیمیشن «وایلدوود» از استودیو لایکا آغاز به کار کرد و جایگاه ویژه خود را در قلب فصل جوایز تثبیت میکند.
چهلمین دوره از رویداد معتبر AFI Fest به عنوان آخرین ایستگاه کلیدی جشنوارههای پاییزی پیش از آغاز ماراتن رسمی جوایز اسکار رسماً در لسآنجلس افتتاح شد. این جشنواره سالانه که توسط انستیتوی فیلم آمریکا (AFI) برگزار میشود، در شب افتتاحیه میزبان نخستین نمایش در آمریکای شمالی از انیمیشن استاپموشن بلند و حماسی «وایلدوود» (Wildwood)، تازهترین محصول استودیو لایکا بود؛ گامی استراتژیک برای اثری که پتانسیل بالایی در شاخه بهترین پویانمایی سال دارد.
باب گازال، مدیرعامل و رئیس انستیتوی فیلم آمریکا، در گفتوگو با رسانه ددلاین بر اهمیت بیبدیل این رویداد در تقویم فشرده فصل جوایز تأکید کرد. در شرایطی که پاییز با تراکم رویدادهایی چون ونیز، تلوراید، تورنتو و نیویورک پر شده است، گازال موقعیت جغرافیایی AFI Fest در قلب هالیوود را برگ برنده آن میداند؛ رویدادی که به طور مستقیم اعضای آکادمی، صنفهای تخصصی و جامعه سینمایی لسآنجلس را در آستانه رایگیریها هدف قرار میدهد.
این دوره از فستیوال با نمایش ۱۵۷ اثر سینمایی از سراسر جهان، در شامگاه یکشنبه با فیلم «Being Heumann» به پایان خواهد رسید؛ درامی جدید از کمپانی اپل به کارگردانی شان هدر (Siân Heder) که پیشتر با شاهکار مستقل «کودا» (CODA) اسکار بهترین فیلم را تصاحب کرده بود. چینش حسابشده این دوره نشان میدهد AFI بیش از هر زمان دیگری در پی حفظ تعادل میان کشف استعدادهای نوظهور و تبدیلشدن به سکوی پرتاب مدعیان اصلی اسکار است.
محکومیت تاریخی ۲۵ میلیارد دلاری متا؛ زلزله در مرزهای فناوری و صنعت سرگرمی
دادگاهی در ایالت نیومکزیکو، شرکت متا را به پرداخت ۲۵ میلیارد دلار غرامت بهدلیل نقض حریم خصوصی کاربران محکوم کرد؛ حکمی سنگین که مناسبات غولهای دیجیتال و جریان سرگرمی را تحت تأثیر قرار میدهد.
یک قاضی ایالتی در نیومکزیکو، کمپانی متا (مالک فیسبوک و اینستاگرام) را پس از رأی هیئت منصفه مبنی بر فریب کاربران دربارهٔ سیاستهای حریم خصوصی دادهها و نظارت بر محتوا، به پرداخت ۲۵ میلیارد دلار جریمه محکوم کرد. این حکم تاریخی که توسط قاضی فرانسیس متیو صادر شد، نقطهٔ پایانی بر پروندهای حقوقی و چندساله بود که دولت ایالتی علیه این غول حوزهٔ فناوری به راه انداخته بود.
این رأی سنگین در شرایطی صادر میشود که همگرایی میان غولهای سیلیکونولی و صنعت سینما به بالاترین سطح خود رسیده است. پلتفرمهای تحت مالکیت متا سالهاست که نهتنها به عنوان ابزارهای بازاریابی و توزیع دیجیتال برای استودیوهای بزرگ هالیوود و فیلمسازان مستقل عمل میکنند، بلکه با توسعه الگوریتمهای ترویج ویدیو و پروژههای هوش مصنوعی، بهطور مستقیم با فرمهای نوین روایتگری رقابت دارند. نقض آشکار اعتماد عمومی در خصوص حفاظت از دادهها، بازتابی عمیق بر کمپینهای تبلیغاتی فیلمها و مدلهای درآمدی وابسته به داده در صنعت سرگرمی خواهد داشت.
از دیدگاه تحلیلی، افزایش نظارتهای قضایی بر نحوهٔ جمعآوری دادهها و هدایت افکار عمومی در پلتفرمهای متا، استودیوها و تولیدکنندگان محتوا را وادار به بازنگری در راهبردهای بازاریابی دیجیتال خواهد کرد. وابستگی مفرط تبلیغات فیلمها به دادهکاوی رفتار مخاطبان در شبکههای اجتماعی، اکنون با بحرانهای حقوقی روبهروست و احتمالا هالیوود را وادار خواهد کرد تا شیوههای سنتیتر تعامل مستقیم با تماشاگران و بسترهای توزیع اختصاصیتر را احیا کند.
تنر بیوکنن و پیتون الیزابت لی در فیلم جدید خالق «پانک اسالسی» همبازی میشوند
جیمز مرندینو، کارگردان اثر کالت «پانک اسالسی!»، درام مستقل جدید خود با عنوان «بنزین» (Gasoline) را با تمرکز بر خردهفرهنگ پانک راک دهه ۱۹۹۰ میلادی جلوی دوربین میبرد.
جیمز مرندینو پس از سالها بار دیگر به حالوهوا و خردهفرهنگی بازمیگردد که نامش را در سینمای مستقل آمریکا تثبیت کرد. پروژه سینمایی جدید او با عنوان «بنزین» (Gasoline) با نقشآفرینی بازیگران جوان و نامآشنایی نظیر تنر بیوکنن (بازیگر سریال «کبرا کای») و پیتون الیزابت لی وارد فاز تولید شده است تا روایتی تازه از جوانی، عصیان و موسیقی را به تصویر بکشد.
بر اساس گزارش اختصاصی هالیوود ریپورتر، علاوه بر بیوکنن و لی، الیوت فولام، فین داگلاس و اسکار اومرا نیز به ترکیب بازیگران این درام موزیکال و جوانمحور اضافه شدهاند. خط داستانی فیلم در بستر جریان پرشور و زیرزمینی پانک راک اوایل دهه نود میلادی جریان دارد و تنشها، بحران هویت و روابط ناپایدار نسل جوان آن دوران را بازخوانی میکند.
مرندینو در سال ۱۹۹۸ با ساخت کمدی-درام کلاسیک-کالت «!SLC Punk» با بازی متیو لیلارد توانست تحسین منتقدان سینمای مستقل را جلب کند؛ اثری که تناقضهای جامعه محافظهکار را در تقابل با طغیان خردهفرهنگها نشان میداد. بازگشت دوباره او به این فضا در «Gasoline»، نویدبخش ادای احترامی پرانرژی و وفادار به اصالت زیباییشناختی سینمای مستقل دهه نود است.
بازیگران اصلی سریال فانتزی «چهارمین بال» مشخص شدند؛ تایید رسمی آمازون و استقبال ربکا یاروس
سرویس پرایم ویدیو و ربکا یاروس رسماً حضور استر مکگرگور و امیلیو ساکرایا را بهعنوان نقشهای اصلی اقتباس تلویزیونی رمان پرفروش «چهارمین بال» تأیید کردند.
پروژه اقتباس تلویزیونی رمان پرطرفدار «چهارمین بال» (Fourth Wing) گام بلندی به سوی آغاز مراحل تولید برداشت. سرویس استریم آمازون پرایم ویدیو به همراه ربکا یاروس، نویسنده این مجموعه ادبی پرفروش، گزارشهای اخیر مبنی بر انتخاب استر مکگرگور در نقش «وایولت سورنگیل» و امیلیو ساکرایا در نقش «زیدن ریورسون» را رسماً تأیید کردند. این گزینش بازیگران حاصل یک جستوجوی جهانی گسترده و فشرده برای بازآفرینی پویایی و شیمی پیچیده میان کاراکترهای محوری این جهان فانتزی بوده است.
استر مکگرگور، فرزند ایوان مکگرگور که اخیراً با نقشآفرینی در فیلم تحسینشده «دختر ظریف» (Babygirl) توجه محافل سینمایی را جلب کرده بود، ایفاگر نقش وایولت خواهد بود؛ زنی جوان که علیرغم آسیبپذیریهای جسمانی، ناچار به بقا در کالج بیرحم و مرگبار سوارکاران اژدها میشود. در مقابل، امیلیو ساکرایا، بازیگر نوظهور آلمانی که تجربه حضور در آثاری چون فیلم اکشن «۶۰ دقیقه» (60 Minutes) و سریال «راهبه جنگجو» را در کارنامه دارد، شخصیت کاریزماتیک و مرموز زیدن را جان خواهد بخشید. ربکا یاروس با ابراز شادمانی، تعهد تیم سازنده را در وفاداری به روح رمان ستایش کرده است.
توسعه سریال «چهارمین بال» بیانگر چرخش استراتژیک غولهای استریم به سمت تسخیر بازار پدیده نوظهور ادبیات «رومانتزی» (تلفیق فانتزی حماسی و روایتهای رمانتیک) است؛ گونهای که به لطف شبکههای اجتماعی و پدیده بوکتاک رکوردهای تجاری چشمگیری را جابهجا کرده است. آمازون در تلاش است تا با بهرهگیری از جذابیت مضامینی چون رقابتهای مرگبار آکادمیک، نبردهای اژدهایی عظیم و کشش عاطفی کاراکترها، پایگاه مخاطبان جوان و پرشوری را که پس از پایان آثار بزرگ فانتزی دهه گذشته سرگردان ماندهاند، به خدمت پلتفرم خود درآورد.
دنباله درام جریانساز «شبهای بیخوابی» در بهار ۲۰۲۷ کلید میخورد؛ تقابل نسلها در ۴۸ ساعت
فیلم سینمایی «شبهای بیخوابی ۲»، دنبالهٔ درام تحسینشده و کالت سینمای معاصر مصر، برای آغاز فیلمبرداری در بهار ۲۰۲۷ برنامهریزی شده و روایتی فشرده در دو روز از روابط نسل جدید را ارائه میدهد.
نشریه ورایتی در گزارشی اختصاصی اعلام کرد که پیشتولید فیلم سینمایی «شبهای بیخوابی ۲» (Sleepless Nights 2) رسماً آغاز شده و هدفگذاری گروه تولید، کلید زدن پروژه در ماههای آوریل یا مه ۲۰۲۷ است. نسخهٔ نخست این اثر به کارگردانی هانی خلیفه در سال ۲۰۰۳ اکران شد و با نگاهی بیپرده، مدرن و آسیبشناسانه به بحران روابط عاطفی و زناشویی طبقه متوسط قاهره، به نقطه عطفی در سینمای پسا-هزارهٔ مصر و جهان عرب بدل شد.
برخلاف فیلم اصلی که بر بستر زمانی گستردهتری پیش میرفت، دنبالهٔ جدید رویکردی متمرکز و پرتعلیقتر اتخاذ کرده است؛ خط داستانی این قسمت در یک بازه زمانی فشرده و تنها طی دو روز رقم میخورد. فیلمنامه این بار تضادها، پیچیدگیها و الگوهای رفتاری «نسل زد» (Gen Z) در برقراری ارتباط عاطفی را محور قرار داده، در حالی که سرنوشت و گرههای گشودهنشدهٔ شخصیتهای نسخهٔ کلاسیک سال ۲۰۰۳ نیز به این فضا پیوند میخورد.
بازگشت به دنیای «شبهای بیخوابی» پس از بیش از دو دهه، نه صرفاً یک تمهید تجاری، بلکه تلاشی سینمایی برای بازتاب دگرگونیهای ساختاری و فرهنگی جامعهٔ امروز مصر در مواجهه با مفاهیمی چون تعهد، مدرنیته و روانشناسی پیوندهای انسانی است؛ رویکردی که پیشبینی میشود با استقبال منتقدان و مخاطبان بینالمللی همراه شود.
فیلم «حصیری» با بازی اولیویا کولمن؛ عاشقانهای غیرمنتظره و لطیفتر از تصور مخاطبان
اولیویا کولمن در گفتوگو با هالیوود ریپورتر اعلام کرد فیلم کمدی-رمانس «حصیری» بر خلاف ایده عجیب پیوند زنی با همسری حصیری، اثری لطیف، انسانی و عاری از صحنههای بیپرده است.
پروژه سینمایی «حصیری» (Wicker) به کارگردانی الکس هیوستون فیشر و النور ویلسون با ایدهای غریب و جسورانه توجه رسانهها را به خود جلب کرده است. در این فیلم، اولیویا کولمن نقش زنی ماهیگیر و منزوی را ایفا میکند که برای رهایی از تنهایی، همسری بافتهشده از ترکه و حصیر سفارش میدهد؛ نقشی نامتعارف که الکساندر اسکاشگورد آن را جان بخشیده است. با انتشار خلاصه داستان، بسیاری انتظار کمدیای بیپرده و اغراقآمیز داشتند، اما عوامل فیلم رویکردی کاملاً متفاوت را در پیش گرفتهاند.
اولیویا کولمن، برنده جایزه اسکار، در گفتوگویی صریح با هالیوود ریپورتر اظهار داشت: «ذهن تماشاگران بسیار بیپردهتر از تصاویری است که روی پرده ثبت شده است.» او با لحنی طنزآمیز این اثر را «فیلمی که میتوانید در کنار مادرتان تماشا کنید» توصیف کرد و تأکید داشت که موتور محرک قصه نه شوخیهای زننده یا فیزیکی، بلکه نیاز عمیق و اصیل انسانی به صمیمیت، درک متقابل و لمس عاطفه است.
فیلم «حصیری» که بر اساس داستان کوتاهی از اورسولا ویلس اقتباس شده، فرمی تلفیقی از ابزوردیسم اروپایی و رمانس شاعرانه را ارائه میدهد. تبدیل شدن متریالی به ظاهر خشک و بیجان به نمادی از میل به پیوند انسانی، اثری متمایز در سینمای مستقل ساخته است؛ فیلمی که به جای باج دادن به کلیشههای کمدی سیاه معاصر، مسیر لطافت روحی و طنز تلخ اگزیستانسیالیستی را دنبال میکند.