تازه‌های سینما

در پی خبر درگذشت یک بازیگر کودک سابق هالیوود، که در ۳۶ سالگی دار فانی را وداع گفت، بحث‌ها پیرامون حمایت از کودکان فعال در صنعت سرگرمی دوباره اوج گرفته است. این بازیگر که فعالیت خود را در سنین پایین با نقش‌آفرینی در آثاری چون «یک زندگی برای زیستن» (One Life to Live) و «تایتان‌ها را به یاد آور» (Remember the Titans) آغاز کرده بود، یکشنبه گذشته درگذشت. این اتفاق تلخ، واکنش تند و سوال‌برانگیز دو ستاره نام‌آشنای هالیوود، آنا پاکوین و ملیسا گیلبرت، را در پی داشت. آنا پاکوین، بازیگر برنده اسکار که خود نیز در کودکی به شهرت رسید، در حساب کاربری خود نوشت: «حتی اگر فقط یک نفر دیگر – یک انسان دیگر – در نتیجه آسیب‌های دوران کودکی در این صنعت جان خود را از دست بدهد، باز هم آن‌قدر نیست که همهمه‌ای ایجاد شود؟» این اظهارات، بازتابی از دردهای پنهان و گاهاً آشکار کودکانی است که در سنین کم وارد چرخهٔ پرفشار و رقابتی هالیوود می‌شوند. ملیسا گیلبرت، بازیگر پیشین سریال محبوب «خانه کوچک در چمنزار» (Little House on the Prairie)، نیز با طرح سوالی مشابه به این بحث پیوست و نوشت: «صدای اعتراض جمعی کجاست؟» این سوال، نشان‌دهنده یک دغدغه عمیق‌تر در میان فعالان و پیشکسوتان صنعت سینماست که چگونه می‌توان از کودکان بازیگر در برابر استثمار، سوءاستفاده و فشارهای روانی ناشی از شهرت و کار حرفه‌ای در سنین پایین محافظت کرد. این تراژدی، بار دیگر یادآور نیاز مبرم به قوانین حمایتی قوی‌تر و نظارت دقیق‌تر بر شرایط کاری کودکان در صنعت سرگرمی است. این وقایع، به خصوص در سال‌های اخیر و با افزایش آگاهی عمومی درباره آسیب‌های روحی و روانی که برخی ستاره‌های کودک تجربه کرده‌اند، بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. از برتنی اسپیرز گرفته تا مکالی کالکین، نمونه‌های فراوانی وجود دارد که نشان می‌دهد مسیر موفقیت در کودکی می‌تواند بهای سنگینی در بزرگسالی داشته باشد. فراخوان پاکوین و گیلبرت، امید است که به گفتمانی جدی‌تر برای اصلاحات ساختاری در هالیوود منجر شود.

فیلم زندگی‌نامه‌ای «تونی» (Tony) که روایتی از سال‌های جوانی آنتونی بوردین، آشپز و شخصیت تلویزیونی فقید را به تصویر می‌کشد، با استقبال قابل توجهی در گیشه‌های آمریکا روبرو شده است. این اثر که محصول استودیوی تحسین‌شده A24 است، در سومین هفته اکران خود با گسترش نمایش در ۱,۶۴۲ سالن سینما (از حدود ۴۰ سالن اولیه)، توانست ۵ میلیون دلار فروش در آخر هفته به دست آورد و در مجموع به ۶.۶ میلیون دلار فروش کلی برسد. این موفقیت، «تونی» را در جایگاه هفتم جدول پرفروش‌ترین فیلم‌های هفته قرار داد که برای یک فیلم مستقل و زندگینامه‌ای یک دستاورد چشمگیر محسوب می‌شود.,«تونی» توسط مت جانسون کارگردانی شده و دامینیک سسا در نقش آنتونی بوردین جوان ظاهر می‌شود. حضور آنتونیو باندراس نیز در نقش یک مرشد اولیه برای بوردین، به جذابیت‌های این فیلم افزوده است. این درام که روایتی از بلوغ و شکل‌گیری شخصیت بوردین را بازگو می‌کند، به دوران اولیه زندگی او می‌پردازد و چالش‌ها و تجربه‌هایی را که او را به چهره‌ای شناخته‌شده در دنیای آشپزی و رسانه تبدیل کرد، بررسی می‌کند.,موفقیت گیشه‌ای «تونی» بار دیگر قدرت داستان‌های زندگی‌نامه‌ای با محوریت چهره‌های محبوب و تأثیرگذار را در جذب مخاطب به اثبات می‌رساند. آنتونی بوردین، با شخصیت کاریزماتیک و رویکرد منحصر به فردش به غذا و سفر، همچنان پس از درگذشتش نیز الهام‌بخش بسیاری است. عملکرد دامینیک سسا در به تصویر کشیدن این شخصیت جوان نیز از نکات مثبت فیلم شمرده می‌شود که توانسته است تصویری believable و عمیق از او ارائه دهد. این فیلم برای مخاطبانی که به داستان‌های انسانی و زندگی‌نامه چهره‌های برجسته علاقه دارند، اثری دیدنی خواهد بود.

در خبری هیجان‌انگیز برای علاقه‌مندان به موسیقی و جایگاه هنرمندان در سپهر فرهنگی، گروه موسیقی 'کتس‌آی' (Katseye) توانست با پروژه اخیر خود با عنوان «Wild» به صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ (Billboard 200) صعود کند. این موفقیت، که برای نخستین بار در کارنامه هنری این گروه به ثبت می‌رسد، نشان‌دهنده استقبال گسترده مخاطبان از موسیقی آن‌هاست و جایگاه این گروه را در صنعت سرگرمی تثبیت می‌کند. آلبوم پنج ترانه‌ای «Wild» که تک‌آهنگ‌های «Pinky Up» و «Hootie Frutti» پیشتاز آن بودند، با فروش ۱۷۰,۰۰۰ واحد معادل آلبوم، در بالاترین نقطه جدول قرار گرفت. این میزان فروش، بهترین هفته برای 'کتس‌آی' هم از نظر واحدهای معادل آلبوم و هم از نظر فروش خالص آلبوم بوده است. در دنیای پویای صنعت موسیقی و سرگرمی، که همواره در پی شناسایی و معرفی استعدادهای جدید است، صعود ناگهانی یک هنرمند یا گروه به صدر جدول‌های پرفروش، نه تنها نشان‌دهنده محبوبیت لحظه‌ای آن‌هاست، بلکه می‌تواند زمینه را برای همکاری‌های آتی در پروژه‌های بزرگتر، حتی در زمینه سینما و تلویزیون، فراهم آورد. این موفقیت 'کتس‌آی' در حالی رقم خورد که 'فیبی بریدجرز' (Phoebe Bridgers)، خواننده و ترانه‌سرای شناخته‌شده، با اولین حضور آلبوم جدید خود به جایگاه دوم جدول بیلبورد ۲۰۰ رسید. این رویداد، که به فاصله اندکی پس از اخبار مرتبط با موفقیت 'کتس‌آی' اعلام شد، رقابت تنگاتنگ و پرشور جاری در صحنه موسیقی جهانی را به تصویر می‌کشد. حضور همزمان این دو هنرمند در صدر جدول‌ها، به جذابیت‌های صنعت موسیقی افزوده و نویدبخش انتشار آثار درخشان دیگری در آینده نزدیک خواهد بود. با توجه به نفوذ فزاینده موسیقی در مدیوم‌های بصری نظیر فیلم و سریال، موفقیت‌های این‌چنینی می‌تواند درهای جدیدی را برای حضور هنرمندان در آلبوم‌های موسیقی متن یا حتی نقش‌آفرینی‌های سینمایی باز کند.

پس از نزدیک به سه سال سرگردانی در برزخ توزیع هالیوود، بازیگران اصلی فیلم «کایوت علیه اکمی» همواره ایمان داشتند که این اثر کمدی روزی نور پرده سینما را خواهد دید. ویل فورته و لانا کندور در گفت‌وگویی که به مناسبت اکران قریب‌الوقوع این فیلم به کارگردانی دیو گرین در تاریخ ۲۸ اوت (۷ شهریور) از طریق «کچاپ اینترتینمنت» (Ketchup Entertainment) منتشر شد، از نمایش اولیه و بسیار موفقیت‌آمیز آن یاد کردند. این فیلم انیمیشن/لایو اکشن، که بر اساس شخصیت‌های محبوب «لونی تونز» (Looney Tunes) ساخته شده و داستان مبارزات ابدی وایلی ای. کایوت با شرکت اکمی را روایت می‌کند، از سوی وارنر براس مورد بی‌مهری قرار گرفته بود. این استودیو علیرغم تکمیل شدن فیلم و واکنش‌های مثبت منتقدان و مخاطبان آزمایشی، بارها در صدد بایگانی یا فروش آن برآمد که با اعتراض شدید فیلم‌سازان و اهالی صنعت سینما مواجه شد. اصطلاح «funeral screening» که فورته به آن اشاره می‌کند، مربوط به نمایش پنهانی تابستان ۲۰۲۳ است که در آن مدیران سینمایی برای «آخرین خداحافظی» با فیلم گرد هم آمده بودند، اما به جای آن، واکنش‌های بسیار مثبتی دریافت کردند که امیدها را برای نجات فیلم زنده کرد. فورته توضیح داد: «ما فکر می‌کردیم این نمایش همان مراسم خاکسپاری فیلم است. همه ما آنجا بودیم و می‌گفتیم 'چه حیف شد' و 'از دیدن فیلم لذت ببرید'. اما بعد از پایان نمایش، مردم به شدت از فیلم استقبال کردند. واکنش‌ها باورنکردنی بود و همین باعث شد تا امیدها برای اکران مجدد زنده شود.» لانا کندور نیز با تأیید این موضوع افزود: «ما واقعاً به این فیلم امید بسته بودیم.» این اتفاق نشان‌دهنده آن است که حتی در تاریک‌ترین شرایط، یک اثر سینمایی با کیفیت می‌تواند راه خود را به مخاطبان باز کند. با وجود تمامی کشمکش‌ها و سیاست‌گذاری‌های استودیو، موفقیت‌های داخلی در جذب خریدار و پافشاری عوامل، بالاخره به بار نشست و «کایوت علیه اکمی» از برزخ هالیوود رها شد. این فیلم اکنون آماده است تا در اواخر تابستان سال جاری به نمایش درآید و مخاطبان علاقه‌مند به ترکیبی از کمدی کلاسیک لونی تونز و داستان‌های مدرن را با خود همراه کند. این اتفاق نه تنها خبری خوش برای طرفداران این اثر است، بلکه پیامی قدرتمند به صنعت فیلم‌سازی ارسال می‌کند که ارزش هنری یک فیلم می‌تواند بر تصمیمات تجاری محض غلبه کند.

صنعت انیمیشن در سال‌های اخیر شاهد جهشی چشمگیر بوده و تولیدات خلاقانه و جسورانه‌ای را روانه بازار کرده است که مرزهای داستان‌سرایی و تکنیک‌های بصری را جابجا می‌کنند. با این حال، به نظر می‌رسد جوایز معتبر امی از قافله عقب مانده و همچنان به آثار سنتی و گاه تکراری میدان می‌دهد، در حالی که ستاره‌های درخشان تازه‌وارد مانند «Among Us» و «Haha, You Clowns» از دیده شدن باز می‌مانند. این وضعیت سوالی جدی را مطرح می‌کند: آیا سیستم داوری امی توانایی تشخیص نبض تپنده و رو به رشد انیمیشن مدرن را ندارد؟ نادیده گرفتن سریال‌هایی که نه‌تنها از نظر هنری پیشرو هستند بلکه مخاطبان گسترده‌ای، به‌ویژه در میان نسل جدید، پیدا کرده‌اند، به اعتبار این جایزه لطمه می‌زند. گویی آکادمی تلویزیون در دام نوستالژی گرفتار آمده و از پذیرش تغییر و نوآوری سر باز می‌زند. منتقدین و متخصصان حوزه انیمیشن بر این باورند که این روند، نه تنها شایستگی‌های هنری بسیاری را نادیده می‌گیرد، بلکه به روند خلاقیت در این صنعت نیز آسیب می‌رساند. وقتی آثاری با رویکردهای تازه و مضامین چالش‌برانگیز شانس رقابت نداشته باشند، انگیزه‌ای برای تولیدکنندگان جهت حرکت در مسیرهای جدید باقی نمی‌ماند. این در حالی است که پویایی یک جایزه همچون امی، وابسته به به‌روز بودن و همگام شدن با تحولات روز صنعت است. با این وجود، ناامیدی کامل نیست. همانطور که منبع هالیوود ریپورتر نیز اشاره می‌کند، راه‌هایی برای خروج از این بن‌بست وجود دارد، به شرط آنکه آکادمی تلویزیون به این پیشنهادات گوش دهد. بازنگری در دسته‌بندی‌ها، دعوت از داورانی با شناخت عمیق‌تر از انیمیشن مدرن، و نگاهی بازتر به فرم‌ها و محتواهای جدید می‌تواند راه را برای شناسایی و تجلیل از پدیده‌های تازه این ژانر هموار کند. این تغییر نه تنها به نفع آثار انیمیشن جدید است، بلکه اعتبار و اهمیت امی را در دنیای سینما و تلویزیون تثبیت خواهد کرد.

ریدلی اسکات، کارگردان افسانه‌ای هالیوود، که با آثاری چون «بلید رانر»، «بیگانه» و «گلادیاتور» نام خود را در تاریخ سینما ثبت کرده است، در اظهارنظری تازه که در نشریه «تایمز لندن» منتشر شده، نگاهی متفاوت به حرفه و جایگاه خود ارائه داد. اسکات در کمال شگفتی، خود را نه یک «فیلمساز» به معنای سنتی کلمه، بلکه یک «اینفلوئنسر» نامید که می‌تواند تعاریف رایج از این حرفه را به چالش بکشد و رویکرد منحصر به فرد او به خلق آثار سینمایی را بازتاب دهد. این دیدگاه، که از سوی یکی از تأثیرگذارترین کارگردانان زنده سینما مطرح شده، قطعاً بحث‌های زیادی را میان منتقدان و مخاطبان به همراه خواهد داشت.,اسکات در پاسخ به سوالی درباره نخ تسبیح و خط مشی ثابت در آثارش، به نکته‌ای کلیدی اشاره کرد: «همیشه در معرض آسیب‌پذیری هستم.» این جمله نشان‌دهنده رویکرد جسورانه او در انتخاب پروژه‌ها و عدم ترس از شکست است. او ادامه می‌دهد: «همچنین، هرگز نمی‌خواهم خودم را تکرار کنم و تمام فیلم‌هایم سودآور بوده‌اند.» این تأکید بر عدم تکرار و موفقیت تجاری، بُعد دیگری از خودشناسی اسکات را آشکار می‌سازد. او صرفاً به دنبال بیان هنری نیست، بلکه به تأثیرگذاری بر مخاطب و بازار نیز توجه دارد؛ ویژگی‌هایی که با مفهوم «اینفلوئنسر» همخوانی بیشتری پیدا می‌کند.,این رویکرد اسکات، می‌تواند به مثابه نقدی بر محدودیت‌های تعاریف سنتی در سینما باشد. در عصری که محتوا به سرعت در حال تغییر و تکامل است و هنرمندان به دنبال راه‌های جدیدی برای ارتباط با مخاطب هستند، شاید نگاه یک «اینفلوئنسر» که قادر به شکل‌دهی به افکار و سلیقه‌هاست، از نگاه صرفاً یک «فیلمساز» که تنها در چارچوب مدیوم سینما فعالیت می‌کند، فراتر رود. اسکات با این تعبیر، نه تنها به تولید آثار هنری، بلکه به هدایت دیدگاه‌ها و تأثیرگذاری بر ذهن بیننده اشاره دارد که در گستره وسیع پلتفرم‌های امروز، اهمیتی دوچندان یافته است. این اظهارنظر می‌تواند برای نسل جدید فیلمسازان و خالقان محتوا بسیار آموزنده باشد.

مجموعه مستند «توچی در ایتالیا» (Stanley Tucci: Searching for Italy) که به سرعت به یکی از محبوب‌ترین برنامه‌های تلویزیونی در حوزه سفر و غذا بدل شد، نه تنها به دلیل حضور کاریزماتیک استنلی توچی و غذاهای دلپذیرش مورد توجه قرار گرفت، بلکه به لطف تصویربرداری خیره‌کننده‌اش نیز ستایش‌های فراوانی را برانگیخت. مت بال، فیلمبردار کاربلد این مجموعه، که نامزد سه جایزه امی نیز هست، در مصاحبه‌ای با هالیوود ریپورتر جزئیاتی از پشت صحنه این دستاورد بصری را تشریح کرده است. بال در این گفتگو به این موضوع پرداخته که چگونه توانسته است حس و حال بی‌نظیر شهرهای ساحلی، کاخ‌های باشکوه دوران رنسانس، و گنجینه‌های پنهان آشپزی ایتالیا را به گونه‌ای ثبت کند که هم طبیعی و دعوت‌کننده به نظر برسند و هم از زیبایی‌های بصری کاسته نشود. او تاکید می‌کند که یکی از مهم‌ترین چالش‌های این پروژه، مقاومت در برابر وسوسه "بیش از حد صیقلی" کردن هر فریم بوده است. هدف، خلق تجربه‌ای بود که بیننده را مستقیماً به دل ایتالیا و فرهنگ غذایی غنی آن ببرد، نه اینکه صرفاً یک نمایش بی‌نقص و غیرواقعی ارائه دهد. این رویکرد نشان‌دهنده درکی عمیق از ماهیت مستندسازی است؛ جایی که اصالت و حس واقعی مکان‌ها و لحظات، بر کمال‌گرایی تکنیکی محض ارجحیت دارد. بال و تیمش با تمرکز بر نور طبیعی و ترکیب‌بندی‌های ارگانیک، موفق شدند تا نه تنها غذاها را اشتهاآور جلوه دهند، بلکه بافت تاریخ و روح زندگی ایتالیایی را نیز در هر پلان منعکس کنند. این انتخاب هنرمندانه، به «توچی در ایتالیا» هویتی بصری بخشیده که در کنار روایت دلنشین و محتوای غنی، آن را به اثری ماندگار و الهام‌بخش برای علاقه‌مندان به سینما، سفر و gastronomy تبدیل کرده است.

در اختتامیه پنجاه‌وچهارمین دوره جشنواره فیلم گرامادو در برزیل، فیلم «راز ما» (Nosso Segredo)، نخستین اثر بلند گریس پاسو، توانست جایزه کیکیتو برای بهترین فیلم بلند را به خود اختصاص دهد. این پیروزی، نقطه عطف مهمی برای سینمای مستقل برزیل و به خصوص برای کارگردان آن، گریس پاسو، به شمار می‌رود که پیش از این به عنوان نمایشنامه‌نویس و بازیگر شناخته شده بود.,این فیلم علاوه بر کسب جایزه اصلی، در بخش‌های فنی نیز خوش درخشید. ویلسا اسر برای فیلمبرداری و لوکاس اوزوریو برای طراحی هنری، جوایز مربوطه را دریافت کردند که نشان از دقت و کیفیت بالای تولید این اثر دارد. این موفقیت‌ها، «راز ما» را به یکی از برجسته‌ترین آثار این دوره از جشنواره تبدیل کرده و انتظارات را برای اکران گسترده‌تر و حضور در جشنواره‌های بین‌المللی دیگر افزایش داده است.,گریس پاسو، کارگردان و نویسنده این فیلم، پیشینه‌ای غنی در تئاتر و سینما به عنوان بازیگر دارد و سال‌هاست که در صحنه هنری برزیل فعالیت می‌کند. کارگردانی اولین فیلم بلندش با چنین موفقیتی، گواهی بر استعداد چندوجهی اوست. این دستاورد می‌تواند راه را برای نسل جدیدی از فیلمسازان برزیلی، به ویژه زنان فعال در سینما، هموار کند و الهام‌بخش بسیاری از هنرمندان باشد.

در پی اظهارات تند مارک رافالو، ستارهٔ محبوب دنیای سینمایی مارول، علیه استودیو پارامونت و مخالفت او با ادغام‌های احتمالی در صنعت سینما، مرکز سایمون ویزنتال وارد عمل شده و به تندی به این بازیگر تاخته است. ربی آبراهام کوپر، مدیرعامل این مرکز، با لحنی قاطع اظهارات رافالو را «جنون و اهریمن‌سازی» توصیف کرده که نشان‌دهندهٔ رویکردی غیرسازنده و خطرناک در مواجهه با مسائل پیچیدهٔ صنعت است. این درگیری لفظی زمانی اوج گرفت که پارامونت پیکچرز خود نیز واکنش تندی به رافالو نشان داد. استودیو، انتقادات این بازیگر را که به نظر می‌رسید در مخالفت با ادغام‌های بزرگ هالیوودی و تجمیع قدرت در دست شرکت‌های عظیم مطرح شده بود، به وضوح «ضد یهودی» خواند. این برچسب‌گذاری، بحث‌های گسترده‌ای را در محافل سینمایی و رسانه‌ای برانگیخته و سوالاتی را دربارهٔ آزادی بیان، حساسیت‌های فرهنگی و مرزهای انتقاد در هالیوود مطرح کرده است. اظهارات مارک رافالو، که به عنوان چهره‌ای فعال در مسائل اجتماعی و سیاسی شناخته می‌شود، در فضای فعلی صنعت سرگرمی که با موجی از ادغام‌ها و چالش‌های اقتصادی دست و پنجه نرم می‌کند، بازتاب گسترده‌ای یافته است. واکنش تند استودیو پارامونت و حالا مرکز سایمون ویزنتال نشان می‌دهد که این موضوع از یک انتقاد سادهٔ صنفی فراتر رفته و ابعاد عمیق‌تر و حساسیت‌برانگیزی پیدا کرده است. این رویداد، همچنین، نمایانگر فشارهای فزاینده‌ای است که بازیگران و چهره‌های مطرح در اظهارنظرهای عمومی با آن روبرو هستند، به ویژه زمانی که این اظهارات با سیاست‌ها و ساختارهای قدرت در هالیوود در تضاد قرار می‌گیرند. این تنش‌ها در حالی رخ می‌دهد که صنعت سینما در حال گذار از یک دورهٔ پر تلاطم است؛ دوره‌ای که در آن استودیوهای بزرگ به دنبال ادغام‌ها و تصاحب‌ها برای حفظ سهم بازار و مقابله با رقابت پلتفرم‌های پخش آنلاین هستند. مواضعی مانند رافالو، هرچند ممکن است از دیدگاهی خیرخواهانه برای حمایت از تنوع و رقابت بیان شوند، اما زمانی که با اتهامات سنگینی چون «ضد یهودی» بودن یا «جنون‌آمیز» خوانده شدن همراه شوند، می‌توانند پیامدهای گسترده‌ای برای اعتبار و آیندهٔ حرفه‌ای بازیگران داشته باشند. این وضعیت، لزوم دقت و مسئولیت‌پذیری بیشتر در اظهارنظرهای عمومی چهره‌های شناخته‌شده را بیش از پیش نمایان می‌سازد.

فصل جوایز امی امسال برای مارتین شورت، کمدین و بازیگر افسانه‌ای، رنگ و بوی دیگری دارد. او که همواره به خاطر استعداد بی‌نظیرش در خلق لحظات کمیک مورد تحسین قرار گرفته، این بار با سه نامزدی برای سه پروژه کاملاً متفاوت، نام خود را در صدر اخبار سینمایی و تلویزیونی حک کرده است. این وضعیت نادر، نه تنها نشان‌دهنده اوج دوران حرفه‌ای اوست، بلکه بر تطبیق‌پذیری خارق‌العاده وی در ایفای نقش‌های گوناگون و فعالیت‌های پشت صحنه تأکید دارد و او را به یکی از پرکارترین و محبوب‌ترین چهره‌های حال حاضر صنعت سرگرمی تبدیل کرده است. شورت در بخش بازیگر نقش اول مرد کمدی برای سریال موفق «فقط قتل‌ها در ساختمان» (Only Murders in the Building) محصول هولو، نامزد دریافت جایزه شده است. این سریال که با همراهی استیو مارتین و سلنا گومز، ترکیبی هوشمندانه از کمدی و رمزآلود را ارائه می‌دهد، توانسته مخاطبان و منتقدان را به یک اندازه جذب کند. علاوه بر این، او به عنوان تهیه‌کننده اجرایی همین سریال، یک نامزدی دیگر در بخش بهترین سریال کمدی نیز دارد که این خود نشان‌دهنده نقش کلیدی او در موفقیت کلی اثر است. حضور او در این پروژه، نه تنها به دلیل بازیگری، بلکه به خاطر نگاه تیزبین و مشارکتش در فرایند تولید، حائز اهمیت است. اما دامنه فعالیت‌های او به همین‌جا ختم نمی‌شود. مارتین شورت برای اجرای تحسین‌برانگیز در ویژه برنامه «ساتردی نایت لایو» (Saturday Night Live) نیز نامزد دریافت جایزه در بخش بهترین بازیگر مهمان شده است. حضور او در این برنامه نمادین، بار دیگر توانایی‌اش در بداهه‌پردازی و تسلط بر صحنه کمدی زنده را به نمایش گذاشت. همچنین، او برای برنامه کمدی-تنوع (Variety Special) «استیو مارتین و مارتین شورت: یک شب با شما» (Steve Martin and Martin Short: An Evening You Will Forget for the Rest of Your Life) نیز نامزدی دریافت کرده که نشان‌دهنده شیمی فوق‌العاده او با استیو مارتین در قالب یک تیم کمدی دونفره است. این مجموع نامزدی‌ها، جایگاه مارتین شورت را به عنوان یک هنرمند چندوجهی و تاثیرگذار در تاریخ کمدی معاصر تثبیت می‌کند و او را به یکی از شانس‌های اصلی برای درو کردن جوایز امی سال جاری تبدیل می‌نماید.